Volgens mij....

geschreven door: HD,2018. photo: Pexels

De teksten van de blogs mogen zonder toestemming gebruikt worden voor persoonlijke doeleinden. Anderzins: Mail me of neem contact met me op.

 

Moeten we de wetenschap afschaffen?

 

12 september 2016, Gisteren waren we op aanraden van een aantal mensen om ons heen, naar de documentaire “In utero” gegaan in het filmhuis in Arnhem. De film gaat over de impact van de wereld tijdens de intra uterine ontwikkeling van het embryo en hoe dit invloed heeft op het nog ongeboren kind. Aan het woord komen een aantal zeer interessante wetenschappers die hun visie gaven op hoe we eigenlijk onderschatten dat de embryo al in de baarmoeder gevormd wordt in hun persoonlijkheid. Dat de invloeden van buitenaf, een enorme impact hebben op de vorming van onze persoonlijkheid. Hoe de niet verbale communicatie ingeprent blijft en voor een groot deel onbewust zijn werk doet tijdens ons leven. Stress is een grote factor. Als tijdens de zwangerschap er door de moeder veel stress wordt ervaren, heeft dit haast 1:1 gevolgen voor de baby. Het maakt ook hoe we onze wereld vormgeven als we bv. die onbewuste stress in ons dragen. Welke gevolgen heeft dat in hoe we omgaan met de mensen om ons heen? Een prachtige documentaire die aan licht bracht dat “wij” ons toch nog te onbewust zijn van de liefdeloosheid in hoe we met onze omgeving en de wereld omgaan. In de foyer hoorde ik zo in het voorbijgaan opmerkingen: “ Dit zou verplichte kost moeten zijn bij opleidingen, daar moet toch meer aandacht voor komen?” etc. Goed bedoelde opmerkingen van geraaktheid. En toch stond ik met een dubbel gevoel weer buiten op de Korenmarkt. Het deed me denken aan de talloze symposia die ik in het verleden had bezocht waar het ging over de rehabilitatie en empowerment van cliënten in de GGZ. Waar het ging over het weer luisteren naar de cliënt en hoe er beter kon worden aangesloten op de wensen van de cliënten, hoe de psychofarmaca eigenlijk de gekte in stand houdt i.p.v dat medicatie behulpzaam is in een fase waar iemand zich in verkeerd. Hoe medicatie vergiftend werkt op het groeiproces van mensen en voornamelijk een functie hebben in het vullen van de zakken van de farmaceutische big boys. Tijdens die symposia werden vele voordrachten gehouden van wetenschappers die aantoonden dat huidige systemen niet meer werken en zelfs tegen ons werken, dat de invloed van psychofarmaca juist mensen zieker maakt. Wetenschappelijk aangetoond met lange en saaie lijsten van cijfers en statistieken. Wat ik merkte in de loop van de jaren, dat het onderwerp “salonfähig” werd, ook binnen de directies en psychiaters van grote GGZ instellingen, maar dat ze het daarmee gijzelden. De hoopvolle beweging werd afgebogen naar het GGZ systeem waardoor het aan de buitenkant lijkt alsof er veel veranderd, maar in wezen eigenlijk niets. De tweedeling tussen hulpverlener en cliënt is blijven bestaan, alleen wat meer humaner. En wat ik zie gebeuren is dat de cliëntenbeweging opnieuw moet beginnen om nieuwe strategiën te bedenken om daadwerkelijk een wezenlijke kentering teweeg te brengen. Want de grote GGZ instellingen bepalen naast de zorgverzekeraars nog steeds hoe cliënten moeten passen binnen de steeds strakker wordende systemen. Dat is één kant. De andere kant is dat cliënten nog steeds uitgaan van het besef dat er naast de GGZ geen alternatieven zijn voor goede opvang in stress-situaties. En dat is ook zo. Nog steeds zijn we afhankelijk van de geldende GGZ systemen. Er is géén plek nog voor daadwerkelijk innovatie. Soteria NL is daar een voorbeeld van. Innovatie die niet past in geldende structuren, waardoor er geen plek gecreeërd kon worden voor een alternatief dat goedkoper en behulpzamer is. Wat is dan de overeenkomst tussen “In utero” en Soteria NL. Beiden laten zien dat er steeds meer een besf ontstaat dat we niet meer tevreden zijn over hoe het toegaat in de wereld. Dat we steeds meer ons verlangen aanraken in een compassievollere wereld en dat we met meer attentie en aandacht ons leven willen leiden. Het verlangen dat we ons steeds meer willen verbinden met wie we in wezen zijn en daardoor meer verbonden voelen met de mensen om ons heen.....”for a better world” Maar dat gebeurd niet zolang we films en wetenschappelijke data gebruiken om ons gelijk aan te tonen. Dat we onze geraaktheid in ons verlangen nog uitbesteden aan iets wat buiten ons ligt. Dat we niet de verantwoordelijkheid nemen om zelf die kentering teweeg te brengen en afkopen met: ” Dat zou verplichte kost bij opleidingen moeten zijn” opmerkingen en vervolgens overgaan tot de orde van de dag. Het verlangen doet een appèl op ons. We kunnen tegenstribbelen, het niet willen horen, weerstand aan bieden of zien als iets wat geactiveerd wordt door iets van buitenaf. Maar dit appèl is naar mijn mening niet vrijblijvend. Want hoe kunnen we blijven ontkennen wat wezenlijk van ons is. Wat ik in wezen ben en waar mijn verlangen zetelt. Onmogelijk toch om een essentieel deel van jeZelf te ontkennen? Hoe kan ik blijven in de verdeelheid in mijzelf en toch willen veranderen? Laat staan een bijdrage te leveren aan een compassievollere wereld. Het gaat over verbinden met mijzelf, waar ik vandaan kom. Uitgaan van de Heelheid in mij met alles erop en eraan. Dat ik met compassie kan omarmen en stelling durf te nemen vanuit die Heelheid. Ook al kom ik uiteindelijk helemaal alleen te staan. De moed te hebben om op mezelf te staan, zonder enige terug-houdendheid. Het is zwart/wit, je doet het of je doet het niet! En natuurlijk houden we in relaties de ecologie in de gaten, maar de interne beweging is zwart/wit. JA of NEE. ‘In utero” is een prachtig initiatief. En ik dank ook de mensen die zich ervoor inzetten en dagelijks veel energie steken in het vertonen van de film om een zo groot mogelijk publiek te bereiken. Want het is en blijft belangrijk dit soort onderwerpen onder de aandacht te brengen. En ik denk dat de tijd is gekomen om te handelen om het verlangen naar verandering gestalte te geven. De verleiding is groot dit soort initiatieven te gebruiken om je schuld af te kopen waardoor ik geen stappen hoef te maken. Maar jezelf af te vragen wat IK hier aan kan bijdragen. Dan doel ik niet alleen in activiteiten naar buiten, maar eigenlijk meer in het maken van je interne ware keuze. Want verandering gebeurd niet buiten jezelf, maar binnen jezelf. Als ik vanuit compassie en verbinding kan kijken naar de wereld om me heen doe ik andere ervaringen op die meer een bijdrage leveren aan een “andere” wereld.