Twee werelden

geschreven door: HD,2018. photo: Pexels

De teksten van de blogs mogen zonder toestemming gebruikt worden voor persoonlijke doeleinden. Anderzins: Mail me of neem contact met me op.

 

1. Geboren in Nederlands Indië, opgegroeid in Nederland. Het heeft mijn leven ‘getekend’. Een onbezorgde jeugd, maar op mijn 14e veranderde er iets toen ik besefte dat ik bruin was. Het eerste geurspoor van een persoonlijke pelgrimstocht die me gebracht heeft tot het punt waar ik nu ben en waar ik gedurende mijn leven verschillende pleisterplaatsen heb aangedaan. Twee werelden, dat is de rode draad in mijn leven. In eerste instantie de wereld waar ik vandaan kwam, Nederlands Indië en opgegroeid in het westerse Nederland. Op zoek naar mijn identiteit, wie of wat ben ik? Indo…Nederlander….mens. Deze tocht bracht me naar ons gedeelde koloniaal verleden. Een verleden met verzwegen verhalen die niet helemaal in onze geschiedenis zijn verteld en de gène in mijn familie om die verhalen te vertellen, vanuit pijn om het verlies en het grote stille verdriet. Mijn ontwortelde ouders die rond hun 40e gedwongen hun geboortegrond moesten verlaten om hier een nieuw leven op te bouwen, ver weg van hun moederland. Op weg naar hun onbekende vaderland wat hun nieuwe wereld zou worden. Lang heb ik vastgehouden, vanuit loyaliteit aan mijn ouders, aan hun geheime verhalen en deze grotendeels willen leven. Totdat dat niet meer ging. Ik ben de weg terug gegaan, heb er een boek over geschreven en ben met mijn kinderen terug gegaan naar het land van onze herkomst. Ik heb ontdekt dat dat land waar ik geboren ben en waar mijn ouders vandaan kwamen, niet meer bestaat. Daardoor moest ik me opnieuw ver-houden met het huidige Indonesië. De illusie dat ik in Indonesië geboren ben bleek niet waar, ik kom uit Nederlands Indië. Het maakte me een vrijer mens, met een eigenheid van twee culturen. Een ander aspect van twee werelden is de wereld waarin wij denken te leven en de wereld van de onderstroom. De wereld van de ‘realiteit’, zoals we die vaak noemen is de wereld die we graag willen zien, die onze verhalen in ons hoofd staven. De maakbare wereld. Daarnaast bestaat de wereld van de onderstroom, waarin de ‘ware’ toedracht van gebeurte-nissen zich laat zien. Waar de geschiedenis de verhalen van de overheerser én de overheerste vertellen. Waar twee kanten van de medaille in het licht komen te staan. Het systemisch werk en 12 jaar zelfonderzoek bij de Ridhwan school hebben mij gevormd daarin. Het contact kunnen maken met het kwantumveld (Sheldrake), de bibliotheek van onze herkomst, maakte dat ik de ‘onzichtbare’ en de zichtbare wereld om me heen kon samenbrengen in Liefde. Beter kan onderscheiden wat ‘waar’ is en wat een illusie. Wat waar is, is uiteindelijk mijn compagnon voor het leven geworden, na een jarenlange en uitputtende strijd tegen die overgave. Het bracht me een leven waar ik echter in contact ben met mijzelf en daardoor met de wereld waarin ik leef. Een wereld waar ik thuis ben in mijzelf, een wereld waarin ik een bijdrage wil leveren om haar kleurrijker en compassievoller te maken. Een wereld waar ik me verbonden voel met de mensen en mijn omgeving.

 

2. Uiteindelijk zijn we op deze wereld om juist in de dualiteit onze zielservaringen op te doen om te volgroeien in ons eenheids-zielsbewustzijn. Daarom hebben we ervoor gekozen op deze aarde te komen. Het verlangen naar eenheid, samengaan in het contact, aangeraakt worden in je diepste wezen, je verbonden voelen met een ander, is gebleven. Soms zijn we het vergeten dat dat bestaat, maar we ‘weten’ diep van binnen dat dit de ware realiteit is. Vaak werd ik zo in beslag genomen door de turbulenties van mijn carrière, het dagelijkse leven met een kleine L, dat ik voorbij ging aan mijn ‘zelfgekozen’ opdracht in dit Leven. Gevolgen… te over! Zwaarmoedigheid, uitzoomen van randzaken en daarin vastbijten, fysieke klachten, emotionele overbelasting, ontevredenheid, uitputting, overspannenheid en onbevredigende lege contacten. Een wereld waar ik me in kon verschuilen, maar waar ik leegliep. De stekker was er uit, geen voeding, blijheid en inspiratie om mijn juiste pad te hervinden. Signalen die ik nu herken als ik van mijn pad dreig te vallen. Het Leven heeft me meerdere malen in de gelegenheid geplaatst om daadwerkelijk los te komen van het kleine leven. Enschede 1984: gebeitelde job: ambulance verpleegkundige bij de Gemeente. Goed en dik salaris, een baan met status, waardevast pensioen en een uitstekende ziektekosten- verzekering! Wat dat betreft kon ik tot aan mijn pensioen doorgaan, maar er werd op een ander niveau anders ‘besloten’. De baan raakte ik kwijt en kwam in een wachtgeldregeling waarin ik 2 jaar mijn salaris kreeg uitgekeerd. Wow… wat een luxe!! In die periode kwamen natuurlijk grote vragen op me afgestormd, maar de ruimte was er. Ongehinderd door randzaken, maar gehinderd door mijn innerlijke tegenstribbelen kon ik mij toeleggen om mijn pad te herontdekken. Wie ben ik zonder dat ik verpleger ben? Identiteit zonder dit te koppelen aan wat ik doe. Op zoek gaan naar ‘voeding’ voor de Ziel. Muziek, schilderen, poëzie, de eerste schreden in het spirituele landschap.