Your taste of paradise

door: HD op sept, 2016 photo: Deibert/de Winkel

De teksten van de blogs mogen zonder toestemming gebruikt worden voor persoonlijke doeleinden. Anderzins: Mail me of neem contact met me op.

Augustus 2016 Op Noord Cyprus.

Samen met mijn geliefde. Zonnig weer, warm en een prachtige villa tot onze beschikking met een zwembad en de zee vlak bij ons. Een supermarkt om de hoek met lekker verse groenten en het lokale bier. We proeven de keuken in het plaatselijk restaurantje in het dorp met een fantastisch uitzicht op de kust en zien de zon ondergaan bij een heerlijke Kõfte en een glas Effes bier. De prachtige ritten die we maken in ons AC huurautootje over smalle bergpassen naar verstilde plekken. Heerlijk los van alle beslommeringen die een leven in Zutphen me oplegt. Een tijd die we vakantie noemen. Alsof het los staat van het leven dat we leiden. We doen wat we leuk vinden en doen nieuwe ervaringen op die ons op nieuwe ideeën brengen. Ideeën waarvan we denken dat we die ook kunnen meenemen in ons dagelijks leven. Hoe zou het zijn om me niet meer te leiden door de tijd en de dingen die moeten gebeuren, als ik wat meer tijd neem om te kijken in mijzelf welke dingen er werkelijk toe doen. In plaats van dingen te doen die van me verwacht worden. Wat meer rust te vinden in mijzelf, zonder dat ik de druk voel van wie of wat dan ook. Dat ik voel dat ik weer zelf het stuur in handen heb en me niet laat afleiden door de tussentijdse stormen, maar koers blijf houden? Hoe kan ik mijn Paradijs proeven, of daar een gevoel van krijgen? Hoe zou het zijn als we het hele jaar door vakantie hebben? De verwondering die we in die paar weken het hele jaar door voelen in het leven dat we leiden? Hoe zou het zijn als we onszelf meer met rust laten? Geeft dat ons meer een glimp van ons eigen Paradijs op aarde i.p.v. op Cyprus? In ieder geval is het goedkoper….zoals een rechtgeaarde Nederlander zou zeggen. En natuurlijk, het zijn momenten van ervaring die tijdelijk zijn. Maar hoe meer ik die ervaringen kan proeven, hoe meer ik mij kan overgeven aan de schoonheid van het leven. Wat het leven mij biedt, en dit in die verwondering te zien. Het maakt me alleen blijer…en een heler mens.

De monsters.

De laaste dag van de vakantie is een gekke dag. Op die dag wordt mijn Paradijs wreed verstoort! De terugreis en met name de aankomsttijd op Schiphol levert nog een probleem op. We komen om 0.15 uur aan en er rijden geen treinen meer. De eerstvolgende trein vertrekt pas om 5.00 uur. Ja, dat is mooi!!! En hoe moet dat dan met die prachtige ervaringen van mijn Paradijs. En hoe passen die in mijn struktuur van leven in Zutphen? Kan ik überhaupt ze inpassen? Of zijn het maar romantische fantasieën die leuk zijn in mijn vakantie en moet ik in Zutphen overgaan tot de orde van de dag? Het verlangen dat in mij is aangeraakt, heeft dat wel overlevingskans in het geweld van alledag? De monsters van geld verdienen voor de hypotheek, de ontelbare akties die ik moet ondernemen waar ik eigenlijk niet de zin ervan inzie maar die ogenschijnlijk wel moeten gebeuren, de mensen die ik naar de zin moet maken en ga zomaar door. Het doet een appèl op me waar ik 2 dingen mee kan doen: Me wel of niet verbinden met mijnParadijs. Doe ik het wel of doe ik niet! En tegelijkertijd is het niet iets wat ik doe, maar waar ik me mee kan verbinden. Hoe meer ik me verbonden heb met mijn Paradijs, of de smaak ervan, hoe meer ik de keuze’s maak die daarmee in lijn zijn. Zonder inspanning en verharding. Gemakkelijk en zonder vragen omdat het zo is. En dat kan alleen als ik ook die beren of die monsters in de ogen kan kijken en ze daadwerkelijk tot me kan laten komen en ze kan verduren. Ik kan zien dat de monsters ook maar ideeën zijn die ik gewend was. En ik kan me afvragen of die monsters me nog wel dienen om gestalte te geven aan mijn Paradijs. Zo niet…..weg ermee!!