Wat als de weg ophoudt?

geschreven in South Africa "Diepkloof" Nieu Bethesda HD, 2017.photo: Han Deibert

De teksten van de blogs mogen zonder toestemming gebruikt worden voor persoonlijke doeleinden. Anderzins: Mail me of neem contact met me op.

1. Do you live your true nature? Een prachtige vraag, tegelijkertijd confronterend en groots. Tja hoe weet je daar nou een antwoord op? Is het überhaupt mogelijk in ons overbezette leven om deze vraag tot ons door te laten dringen, ondanks alle dingen die “moeten gebeuren”. Zo’n vraag doemt op en het is interessant om te merken dat het meestal gebeurd als ik me in een veranderingsgebied begeef, van de “oude” naar de “nieuwe” stap. Natuurlijk heb ik in de loop der jaren allerlei manieren kunnen bedenken en gebruiken om deze vraag te ontlopen. Toch blijft hij in al die jaren hardnekkig aanwezig, soms op de achtergrond, soms op de voorgrond, soms niet zichtbaar maar zijn priemende ogen voelde ik zeker. Het klinkt cliché en semi-spiri, maar het enige antwoord is stilstaan... Stilstaan, en dan bedoel ik niet alleen fysiek, is één van de lastigste momenten in het dagelijks leven. Maar broodnodig om maar iets ruimte te kunnen voelen voor je eigen “wezen”. Bewust en in gewaar zijn stilstaan... Sowieso om alleen maar even tijd te nemen, zonder “productief” te zijn en alleen maar te zitten is al een hele klus. Logistiek maar ook van binnen, waar alle stemmetjes die je willen weerhouden om stil te zijn, actief worden. De reis naar “Diepkloof” South Africa is zo’n veranderingsgebied voor mij, waar vele facetten van het leven dat ik leefde aan het verschuiven zijn. Vaste ideeën, patronen, levenswijzen, ouderschap, vrienden, familie verworden tot een soort stoelendans om de juiste plek in het “nieuwe”. Waarachtiger. Diepkloof, een plek waar stilstaan ontegenzeggelijk de dagelijkse kost is en zij dwingend haar wil oplegt om in contact te komen met mijn ware aard.

2. Bijna 5 weken ben ik hier. De afgelopen tijd op mijzelf aangewezen zonder de aanwezigheid van Dinka. De enige manier om hier te kunnen zijn is te ervaren wat dit bij me doet, wat ik ervaar. En dat is een hele klus als ik kijk naar beide kanten van het spectrum. De fijne ervaringen als ik door het landschap loop, in de heerlijk warme zon met Lulu als trouwe compagnon en deels gids in dit gebied. De verwondering dat ik überhaupt hier rondloop. Nog geen ¾ jaar geleden wist ik totaal nog niet dat dit ging gebeuren. Als een soepele stroom heeft het leven zijn weg gevonden naar Diepkloof. Het leven en de roep van Haar, de Compassberg, hebben elkaar gevonden. Die ontmoeting heeft zo te zijn. Ik ben langzaamaan aan het ontdekken wat dat te betekenen heeft. Steeds verder zak ik in dit dagelijks leven van simpelheid, rust vanuit het in contact zijn met mijzelf i.p.v. afwezigheid van activiteiten. In lijn zijn met de cadans van deze natuurlijke melodie en waarmee ik innerlijk resoneer. Het geeft me een soort ontspanning waar ik geen of minder de moeite voor hoef te doen om in mijzelf te zijn. En tegelijkertijd legt die ontspanning ook steeds meer bloot wat op de randen van mijn horizon “bevroren” is aan vaste en onzichtbare patronen. Mijn blikveld wordt groter. Wow, wat ben ik daar blij mee…maar niet heus. De afgelopen dagen stortte ik als een razende Roeland in een diep gat van leegheid, onmacht, zwartgalligheid en faalangsten… Net nu er gasten waren aangeland op Diepkloof om de Camino van de Compassberg te lopen. Achteraf bleek dat precies de beste timing!! Ontzettend leuke ontmoeting met 3 mensen die het leven ook als een pelgrimstocht zagen. Het Leven geeft, dat zie ik… en het geeft me voor de volgende keer, als ik weer op de rand van de Horizon loop, me weer meer vertrouwen om “de andere kant van de medaille” te verduren. De ontmoetingen brachten me in contact met mijn ware aard, ondanks dat de interne rechters flink aan het rammelen waren. Gaande weg merk ik dat mijn vertrouwen groeit in mijn ware natuur, het kan laten bestaan, ten volle contact kan maken met waar ik ben… WOW….True nature NOW!

3. Vanmorgen op mijn favoriete meditatieplek gaan zitten. Het is een rotsachtige plek waar het riviertje natuurlijk haar weg heeft gebaand. De verschillende watervalletjes geven het water een stem en hebben een rustgevende uitwerking op mij. Rondkijkend met het geluid van het water, verzink ik in het immense panorama. De wind waait om me heen en de gedachten worden steeds minder. De stilte in mij, te midden van het rumoer van de natuur, groeit. In dit gebied ontstaat de vraag: “Wie ben ik zonder alle verhalen?” Precies de kern. De afgelopen dagen werd ik geconfronteerd met een gevoel van totaal falen, er was niets meer waar ik me aan vast kon houden. Wat blijft er over als ik alles wat ik tot nu toe over mijzelf bedacht had, eens zou verdwijnen? Enige tijd blijf ik zitten met deze vraag, ik bekijk de vraag van de verschillende kanten en maak contact met alles wat er maar opkomt. Het geluid van het de watervalletjes helpen me in het beeld. Ook deze ervaringen stromen verder en leggen bloot wat ik in deze interne storm me niet zo goed kon herinneren. Wat uiteindelijk blijft staan is de kracht waar alles uit ontstaan is en wat heeft gemaakt dat ik hier nu zit. Mijn “weten” dat het leven me precies geeft wat ik nodig heb, de onvoorwaardelijke Liefde die ik voel om te zien wat waar is. Ik begin te zien dat mijn nieuwsgierigheid in het Leven steeds groter wordt en meer en meer kan loslaten wat op de randen van mijn horizon zich doet roeren. Dat is het geheim wat ik ontdekt heb, the secret of Life. Eigenlijk is dit het meest intieme en meest eigen deel in mij. Gek eigenlijk dat het lijkt dat het zo ver weg zit en dat het het meest onbekende deel van me is. Versluierd in de storm van alledag. Welkom terug…

4. Net terug van mijn wekelijkse boodschappen in Graaff Reinet. Een kleine stad op 45 minuten rijden van Diepkloof. De stad is in 1786 gesticht en is de op vier na oudste blanke nederzetting in Zuid-Afrika. Er wonen ongeveer 27.000 mensen. De SPAR is mijn favoriete foerageerplaats. Gewapend met een boodschappenlijstje ga ik op jacht. Afkicken van de JUMBO, waar ik groten-deels wist waar alles stond. Uiteindelijk klaar, niets vergeten? Want effe terugrijden zit er niet in als ik iets vergeten ben. Dan duurt het ongemak een week. Op de terugweg kom ik vlak voor Nieu Bethesda op een punt dat de geasfalteerde weg ophoud. Een verkeersbord geeft dit aan, voor het geval je het niet merkt. Maar dat is niet het geval want merken doe ik het zeker. Daar achter is asfalt een zeldzaamheid. De 4 wheeldrive is hier geen luxe. Hoog op de wielen en een sterke trekkracht onderin de toeren maken het wat makkelijker. Het eerste wat ik merk is dat autorijden een actieve bezigheid gaat worden. Niet zo automatisch en vanzelfsprekend zoals in NL, waar het asfalt je niet voor verassingen plaats. Hier leer ik de weg te lezen, tussen gaten, rotsblokken en scherpe stenen door. Om te voorkomen dat ik lek rij. Het tempo aanpassen en wisselen i.p.v. de cruise control. Ik neem weer deel aan het autorijden!!! Ik stuur en bedien mijn auto zelf en heb totaal geen behoefte aan een zelfrijdend vehicle dat me van A naar B brengt. Aankomend na de rit van Graaf Reinet voel ik de voldoening van een gevulde koelkast en van de volbrachte autorally naar Diepkloof. In mijn mijmeringen zie ik de paralellen met het leven. De metafoor van deze rit met het dagelijks leven. Het leven staat hier dichter bij me, zonder automatismen, comfortabel in slaap sussend asfalt, met een directere voldoening in wat ik doe. Voel me betrokken in wat ik doe, alles hier dwingt me dat ik weer zelf aan het stuur ga zitten. Anders wordt het niks. En… het is veel leuker!

5. Zat nog wat na te mijmeren over het stukje wat ik geschreven had: “ Wat, als de weg ophoudt?”. Het riep bij me nog verschillende gedachten en paralellen op die ik graag met jullie wil delen. Dus.. bij deze deel 2 voor nu. Zelf aan het stuur blijven, dat is wat we allemaal willen, toch? Maar wat als veel in het leven al voor geplaveid is en we alleen maar de weg kunnen volgen? Wat als ik niet een afslag neem, maar van deze weg af wil? Wat gaat dan veranderen, welke “verkeersborden, richting-aanwijzers” zal ik dan ontgelden, die mij zo comfortabel door het leven loodsen? Als ik van de weg ga, niet te verwarren met de weg kwijt zijn, welke “ANWB borden” zijn er dan die mij de weg kunnen wijzen? Als ik zelf mijn weg moet lezen in het leven? Mijn unieke leven! Daar kan de ANWB mij niet bij helpen, die hanteren een algemene deler en die is voor mij niet relevant meer als ik mijn eigen pad kies. Net zoals vele sociale en/of financiële systemen die mij gevangen houden en onvrij maken. Ik heb ontzettend hard geprobeerd op de weg te blijven rijden, maar dat lukt me nu niet meer. Ik moet er teveel van mijn vrij zijn voor opgeven. Ja leuk en wel Deibertje.. leuk geschreven, maar… jij hebt lekker kletsen. Er moet brood op de plank komen!! Zeker, en dat is een crux. De keuzes die ik maak hebben een keerzijde, zoals elke medaille. Volgens mij is dit de cliffhanger voor de volgende delen die volgens mij gaan volgen. Want leven van je ware aard, is niet wat je zomaar doet. Het is een gevolg van een leven waar ik nieuwsgierig ben naar wat waar is, de moed heb om te leven i.p.v overleven en verbonden zijn met wat groter is dan ik ben, waardoor ik me verbonden voel met de mensen/wereld om me heen. Maar daarover de volgende keer.

6. Wat als ik kies om van de weg te gaan, de weg die mij zo voorspelbaar, comfortabel en soepeltjes door het leven laat glijden. Wat geef ik dan op? En wat krijg ik ervoor? Zeer terechte vragen, maar eigenlijk voor mij geen vragen die ik eerst beantwoord wil hebben voordat ik op weg ga waar de weg ophoudt. Dat ik een besluit in me voel dat ik van de weg wil, impliceert al dat er wat vooraf is gegaan voordat ik überhaupt denk aan mijn eigen weg te gaan in plaats van de geplaveide wegen te volgen. Als ik zo terug kijk, dan is er niet een bepaald punt waarop de knop omgaat. Het is een opeen stapelen van ervaringen, luisteren en horen naar mijn innerlijke stem die me helpt “groter” te worden. Groter, zonder me op te blazen, maar die me laat groeien in mijn eigenheid. Daarin te vertrouwen, ongeacht of het hoort of van me verwacht wordt. Maar waarvan ik weet dat het mijn “waar” is. Waar ik blij van wordt, ook al voel ik ook dat ik tegen alles indruis wat me tot dan toe geleerd en aangeleerd is. Om dat te verduren…. Dat vraagt moed. Want wat doe je op momenten dat je aan alles voelt dat je ‘anders’ doet dan anderen en de angst voelt opkomen dat je ‘ernaast’ komt te staan? Blijf ik dan volharden in compassie naar mezelf en naar anderen? Inherent zijn de angsten, zorgen in het hoofd, en het gevoel van falen. Maar dat zijn in de loop van de tijd mijn ANWB borden geworden. Als zij zich laten horen, dan weet ik dat ik op de goede weg zit, mijn weg. Het zijn de stemmen die het bij het oude willen houden die dan onder druk komen te staan, maar die verdwijnen vanzelf als ik ze hoor, maar er niet naar luister. Mijn eigen stuur in handen blijf houden i.p.v. dat ik het stuur uit handen geef aan die stemmen die de status quo willen. Net zoals mijn ritten van Graaff Reinet naar Diepkloof, mijn eigen weg lezen, met het stuur stevig in handen en zelf besturen!! En zeker kom ik obstakels tegen en zie ik kudu’s, springbokken en schildpadden op de weg. Maar uiteindelijk kom ik aan, voldaan en tevreden. Dus mijn ervaring is: “ Als de weg ophoudt, begint het echte pad, mijn pad” EN wat het effect is in het dagelijks leven?