Het leven wil in principe niet dood

door: HD 2016 oktober photo: Pexels

De teksten van de blogs mogen zonder toestemming gebruikt worden voor persoonlijke doeleinden. Anderzins: Mail me of neem contact met me op.

 

Oktober 2016: Gisteren was in de Tweede kamer het debat over de vrijwillige levensbeëindiging voor mensen die het leven als voltooid beschouwen. Aan het woord was onze minister van Volksgezondheid en diverse kamerleden die aan de interuptiemicrofoon hun vragen stelde aan de minister. Een tijdje volgde ik de gesprekken die live werden uitgezonden en verbaasde me keer op keer over de uitspraken die werden gedaan met een volstrekt serieuze toon over zaken waarvan ik het idee kreeg dat het niet ging waar het over moest gaan. En zelfs bekroop me het idee en gevoel dat het bespreken van dergelijk precair onderwerp niet thuishoort in de Tweede kamer. Zeker, er moeten wetten komen, maar pricipiële besluitvorming over leven en dood horen niet thuis in het bolwerk dat gaat over invloed, macht en besturen. Dergelijke vraagstukken overstijgen het kader en denkwijzen van politici, die op deze plek terecht zijn gekomen door invloed en macht uit te oefenen. Ze zijn niet beoordeeld op wijsheid en compassie. Zijn niet neutraal en “openhearted’. En dat vraaagt dit onderwerp wel! Zeker, wetgeving kan behulpzaam zijn in het reguleren van uitwassen. Maar wetgeving is slechts een hulpmiddel. Een middel dat ten dienste moet staan van een besluit welke genomen wordt vanuit wijsheid, compassie en liefde. Wetgeving zijn criteria, afspraken en protocollen. Een raamwerk van regels. De verwarring is dat wetgeving de leidraad is in wat wel en niet kan of wat we wel of niet moeten denken. Daaraan vooraf gaat de vraag die we van binnen eerst aan onszelf dienen te stellen. Stil staan waar we het eigenlijk over hebben. Is de mens in staat om besluiten te nemen over het Leven en de Dood? Het leven dat ons gegeven is. We worden met of zonder Liefde, op deze wereld gezet, ieder in zijn/haar eigen situatie. Daar hebben we geen invloed in gehad, daar zullen we mee moeten dealen. Elk kind heeft een moeder en een vader en elk kind groeit uit tot een volwassen mens. Ieder op eigen wijze en met eigen obstakels en geluk. En zo verschillend. Daar is het Leven voor, de uitdaging aan te gaan met wat er op je pad komt. Het leven kan je niet bezitten, je kan het leven niet regisseren, want het loopt toch altijd anders dan dat je gedacht hebt. Het is niet van jou! Het staat je ten dienste en geeft je de mogelijkheid te groeien als mens en wezen. Het leven is je voertuig op je pad. We worden als mens gevormd door wat we tegenkomen in ons dagelijks leven. Het is aan ons om datgene wat we tegenkomen, aan te gaan of te vermijden. En elke keer merken we dat wat we laten liggen of vermijden toch weer tegenkomen, meestal iets verderop op het levenspad. Anderen schuiven alles op tot het moment dat het niet meer anders kan. Dan kunnen we er aan ten onder gaan of we houden een enorme schoonmaak en maken een reset van ons leven.