Heel ZIJN

geschreven door: HD,2016.photo: Pexels

De teksten van de blogs mogen zonder toestemming gebruikt worden voor persoonlijke doeleinden. Anderzins: Mail me of neem contact met me op.

 

Interessant zo’n titel. Een nieuw begrip, wat is dat? Het geurt naar iets wat ik ken? En op een of andere manier resoneert het met iets in me dat een soort verlangen aanraakt dat diep verscholen zit van binnen. Als ik contact maak met HeelZIJN roept het een rust en/of vrede in me op; “Ik ben HEEL, en kan ZIJN”. Meestal werkt het in het dagelijks leven anders en gaan we meestal uit van; “Ik ben er nog niet en wat moet ik er aan doen om af te komen van dit onbestemde gevoel”. Doorgaans gaan we naar een therapeut of behandelaar als het “onbestemde” gevoel te lang aanhoud.

Jaren heb ik doorgebracht in het Hulpverlenings-landschap. Totdat mij een keer in een teamvergadering de vraag werd gesteld: “Han, bij wie hoor je eigenlijk? Bij hun of bij ons?” Deze vraag staat dan voor mij ook symbool voor de wijze waarop we omgaan met vragen die over het leven gaan. In de dualiteit hopen we een oplossing te vinden. Door verschillen aan te brengen en tegenstellingen te creeëren, hopen we een duidelijk beeld te krijgen van de oorzaak. Deduceren en reduceren noemen we dat. Maar als we dat toepassen bij de mens, dan vallen we uit elkaar en versmallen daadoor de basis waaruit we onze kracht moeten putten om dit soort processen aan te gaan. Als we terecht komen bij een therapeut, dan worden we tegenwoordig geconfronteerd met vele vragenlijsten die ogenschijnlijk in kaart moeten brengen wat er aan de hand is. En zonder dat we het weten geraken we er steeds verder vandaan. Door je te laten leiden door de vragen, ga je steeds gedetailleerder in op de onderdelen waardoor het overzicht verloren gaat. Maar we zijn niet in onderdelen uit elkaar te halen zoals een automotor. Elk onderdeel in ons is verbonden met elkaar en functioneren als een geheel waardoor we een eigen unieke motorgeluid componeren. De afsplitsing van wie we in wezen zijn begint zijn aanvang te krijgen. We gaan in op symptomen, gaan er aan werken om symptomen te verminderen zodat we er geen last van hebben of gooien er een ander sausje overheen om in een andere mentale staat te raken.

Wat mijn waarneming is, is dat in “hulpverleningsland” uitgegaan wordt van een afgesplitst wezen. Als de onderdelen het goed doen, dan functioneert je wezen optimaal. Maar…is dat ook werkelijk zo. Hebben we sowieso een beeld van wie we in wezen zijn? Voordat er gewerkt gaat worden aan het onderdeel dat minder dienend is aan de motor, zal je eerst moeten zien met welke motor je te maken hebt, toch? Anders werkt het onderdeel niet in dienst van de motor en gaat het zijn/haar eigen deuntje spelen. Elk onderdeel heeft zijn specifieke taak en voegt iets toe wat ten gunste komt aan het geheel. Maar hoe kan je deze metafoor overnemen in je eigen leven? Ik zal daar een poging in ondernemen.

Waar ik NU sta, met alles erop en eraan, heeft een historie en is gevormd door het leven te leven en door de levens die mij voor gegaan zijn. We worden geboren en bezitten wonderwel al direct onze eigenheid. Want hoe verschillen we van elkaar als we maar nog net het geboortekanaal hebben verlaten. Die eigenheid is uniek en speciaal voor jou bedoeld en waarmee je het in ‘t komende leven mee moet doen. Misschien nog niet zo ontwikkeld als aan het einde van je leven, maar er zijn al geboorte-ingediēnten aanwezig voordat je je ze überhaupt kunt hanteren. Specifieke kwaliteiten die speciaal bij jou horen. Gaandeweg de reis in het leven ontdek jij ze, maar eigenlijk ben je zoals je geboren bent al helemaal compleet. Al helemaal GOED! Met dien verstande dat nog niet totaal zichtbaar is hoe dat beeld van je wezen eruit ziet. Maar dat is eigenlijk maar bijzaak. Waar het om gaat in mijn optiek is dat we een gevoel hebben dat we al compleet zijn, dat we in wezen alle ingrediënten tot onze beschikking hebben en hiermee uit de voeten kunnen. Daarmee treden we onze belemmeringen tegemoet met een heel andere interne houding dan als ik het tegemoet treedt zonder het besef dat ik al HEEL ben. Natuurlijk komen we ook onze belemmeringen en beperkingen tegen of aspecten die we nog niet ontwikkeld hebben. Maar dat is een kwestie van gebruikmaken van een spier die nog niet ten volle is gebruikt. Want spieren die we niet gebruiken, verslappen.

Het gaat over: Hoe en op welke manier hou ik mijn wezen gezond en levend? i.p.v. als ik ziek ben, hoe wordt ik dan beter? Want ziek worden is een symptoom, een signaal van een haperende motor. Zeker, die vlieger gaat niet op bij elke griep of verkoudheid en mijn opmerking is niet 1:1 terug te voeren, maar het is wel interessant om de mogelijkheid te onderzoeken of je wezen hier niet in de knel zit. Eigenlijk gaat het er om dat in jouw systeem, familie, collectief en generationeel, weer de liefde kan stromen. Dat de vitaliteit, de levenskracht weer optimaal haar werk kan doen en je de energie en liefde kan leveren die benodigd is om je ontwikkelings-stappen te kunnen maken die dienend zijn voor de volgende in de keten van je familiesysteem. De belemmeringen die we tegenkomen in ons leven worden vanuit deze optiek, gezien en erkend waardoor ze hun werking als saboteur gaan verliezen, als je “ware” verhalen kunt zien en de ongemakkelijkheid kan verduren. Je richten op de kracht van het HeelZIJN i.p.v. te starten vanuit de versnippering. In basis is dit een heel ander uitgangspunt. Uitgaan van je kracht en zelfHeling. Het systemisch werk is geen therapie of behandeling. Het is een podium waarop je kunt acteren en waar zichtbaar kan worden waar de stromen van de liefde worden onderbroken of beperkt. Systemisch werk is geen doel/methode op zich, het is een manier om jouw systeem van leven te onderhouden en in goede conditie te houden zodat alle onderdelen goed doorbloedt worden en de motor lekker blijft ronken. Vaak heeft het te maken met vastzittende dynamieken die ontstaan zijn door verhalen van vermijding. Vermijding van verlies, verdriet, pijn, onmacht en onvervuld verlangen. Op een of andere manier zijn we allemaal slachtoffer en/of dader van iemand of van een situatie waarin we ooit beland zijn geweest. Doorgaans is deze dynamiek werkzaam als we het hebben over verstrikkingen.

Het “weer Heel worden” gaat over het ritueel van vergeving, jezelf vergeven dat je oordelen en vooroordelen hebt t.o.v. een ander. We willen nog steeds de spijtbetuiging van de dader en jagen deze na. Dat maakt ons onvrij, waardoor we ons wezen versmallen en we gevangen zitten. We worden klein en voelen niet meer de grootsheid die we voelen als we contact maken met ons HeelZIJN. Hoe moeilijk is het dan om jezelf vrij te pleitten van degenen die je het meest verschrikkelijke heeft aangedaan. Hoe veel moed, compassie vraagt dat wel niet als slachtoffer om intern bij te stellen, zodat je weer vrij kunt zijn t.a.v. van je dader? Het is onvermijdelijk, wil je leven vanuit HeelZIJN. HeelZIJN gaat over wat waar is. Het systemisch werk gaat in wezen over het in contact zijn met het wetende Veld. Het wetende veld als de grote bibliotheek van onze herkomst. Waar de ware verhalen in opgetekend zijn.